Blettir I

Augu Hans lokuðust hægt og bítandi, meðan sjónvarpið fyllti kytruna hans af snjó og lét rafeindirnar leika við eyrun Hans. Aðeins heyrnalausir og dauðir gætu upplifað álíka kyrrð og þá í einstaka tilvikum. Hátt, djúpt, lengst inn í óravíddum hugans en þó á einhvernhátt út um allt, heyrist drumbusláttur, taktfastur, en eykur hraðann og kraftinn hægt og bítandi. Hann sekkur, Hann smýgur ofan í sófann, lengst niður í óravíddir sálarinnar. drunur, hávaði, þrýstingur, og svo síðast algjör þögn. Sjónvarpið lætur jólasnjóinn falla niður um allt herbergið, allt orðið hvítt. Hann getur ekki hreyft sig, en sjónvarpið getur það. “En sú kaldhæðni, en sú bévítans kaldhæðni.”. Þögnin deyr út, snjórinn magnast og tíminn líður. “Það er rétt hjá sjónvarpinu, en sú kaldhæðni.” hugsar Hann. Eftir dálitlar samræður stendur Hann upp, stendur upp, og horfir í augun á sjálfum sér. hlær, er Hann liggur hjálparvana í stólnum. Nú er kominn tími á ferðalag...